„W najciemniejszych zaułkach odbywały się jeszcze innego rodzaju zebrania, na których padały odmienne słowa. Ci, którzy je wygłaszali, najwyraźniej należeli do górnych warstw, występowali w przebraniu ludzi prostych, ale zdradzały ich białe ręce i pełen dystynkcji sposób wyrażania się.
— Słuchajcie, ludzie! — mówili. — Z obu stron wiodą was na manowce. Jedni każą wam się cofać, inni pchają was naprzód. Opowiadają wam o prawach politycznych i społecznych, a czy lepiej wiedzie wam się od czasu, kiedy pozwolono głosować za pośrednictwem waszych delegatów Czyście się stali bogatsi, odkąd macie swoich przedstawicieli Czy jesteście mniej głodni, odkąd Zgromadzenie Narodowe zaczęło wydawać dekrety Nie! Zostawcie więc politykę i wszelkie teorie ludziom, którzy potrafią czytać. Co wam po różnych frazesach i przemądrzałych maksymach Wam potrzebny jest chleb i jeszcze raz chleb! Potrzebne jest szczęście waszych dzieci i łagodność waszych żon. A kto wam da to wszystko Tylko król, obdarzony mocnym charakterem, młody duchem, szlachetnego serca, a takim królem nie jest przecież Ludwik XVI, którym rządzi kobieta, Austriaczka o twardym sercu. Któż więc jest tym właściwym królem Poszukajcie dobrze dokoła tronu, poszukajcie tego, który potrafi uczynić Francję szczęśliwą, a którego królowa nienawidzi właśnie za to, że on kocha Francuzów, a Francuzi kochają go.“(3)