„Towarzysz podróży ociera czoło, nabiera tchu i zaczyna wyjaśniać tę nieprawdopodobną historię. Nieprawdopodobną, ponieważ działa się zaledwie kilkanaście lat temu, a z równym powodzeniem mogłaby być opowieścią sprzed dwustu lub trzystu lat.
Otóż od niepamiętnych czasów monopol na handel z odległymi wyspami archipelagu tanimbarskiego mieli kupcy chińscy. Ściślej — kupcyżeglarze. Całe życie spędzali na swych chybotliwych dżonkach, ożaglowanych jak szkuner. I przez całe życie przemierzali jedną i tę samą trasę z Tajwanu, gdzie pogrzebane są prochy ich przodków, na Morze Halmahera, Morze Banda, Morze Arafura, stamtąd — do Singapuru, aby sprzedać zakupiony towar, a potem z powrotem na Tajwan, żeby przez tydzień pomieszkać na tej samej dżonce.
Oni naprawdę kupują od tutejszej ludności tylko tak zwaną macicę perłową — wyjaśnia towarzysz podróży. — Istnieje ogromne zapotrzebowanie na te połyskliwe muszle, mieniące się wszystkimi kolorami tęczy. Służą do inkrustacji w fałszywych antykach, do produkcji drobnych przedmiotów ozdobnych, na przykład zapalniczek i różnych puzderek dla pań, a już w krajach arabskich aragonit jest wręcz produktem pierwszej potrzeby dla tamtejszych bogaczy, którym z nadmiaru pieniędzy przewraca się W głowie. Właśnie niedawno pewien szejk znad Zatoki Perskiej kazał wyłożyć macicą perłową swój nowo zbudowany harem. To jest naprawdę pokupny towar.“(8)