„Obraz społeczeństwa polskiego w końcu XX stulecia zmienia się coraz szybciej. Polacy w drugiej połowie lat osiemdziesiątych są już zupełnie inni, niż byli w swoich latach „burzy i naporu" — w latach 19801981. Niezależnie od ważnych zmian w postawach i deklarowanych poglądach, jedna sprawa wydaje się niewątpliwie przesłaniać wszystkie inne oto społeczeństwo polskie stoi u progu katastrofy biologicznej i poddane jest straszliwej erozji moralnej. Być może przeciwdziałanie tej katastrofie powinno być głównym zadaniem wszystkich gdziekolwiek żyjących i jakiekolwiek poglądy wyznających Polaków.
Poniżej postaram się przedstawić najważniejsze dane, zebrane ostatnio przez polskich uczonych i ukazujące najogólniej stan naszego społeczeństwa. Dane te właśnie powalają na postawienie tezy, którą sformułowałem powyżej. Nie sądzę, by była to teza przesadna; w tym wypadku zresztą nawet przedwczesny i zbyt głośny alarm usprawiedliwiony byłby ogromem szkód, jakich doznaje dziś naród polski.
1. Kilka słów o tendencjach demograficznych
W dniu 31 grudnia 1987 r. żyło w kraju 37.761 min Polaków (razem z żyjącymi w innych krajach byłoby nas zatem około 50 milionów liczba poważna nawet w końcu XX wieku). W roku 2000 liczba Polaków w kraju przekroczy 40 milionów, być może sięgnie 41 milionów. Przyrost ludności w Polsce jest ciągle jeszcze wyższy niż w większości krajów Europy; przyrost ten odznacza się charakterystycznym falowaniem — występują na przemian wyże i niże demograficzne. Np. w 1983 roku wystąpił wielki, największy od 22 lat wyż — szczyt urodzeń. W 1984 roklł.“(6)