„Atmosferę taką stworzyła dla Floriana i dla paru innych ludzi, a pośrednio dla całej Głównej Kwatery pani Wanda Opęchowska.
Jej mieszkanie przy ulicy Rakowieckiej 39 stało się dla nas prawdziwą oazą. Wynurzając się co jakiś czas z chaosu, szumu i trosk okupowanego miasta trafialiśmy tu zakurzeni i zmęczeni. Już na cichej, czysto utrzymanej klatce schodowej, ogarniał nas spokój, który emanował z całego otoczenia pani Wandy. Samo mieszkanie, urządzone z wielkim smakiem, dalekie było od mieszczańskiego stylu przeładowanego figureczkami, serweteczkami i innymi dowodami złego smaku. Tu każdy przedmiot był potrzebny, ładny i zharmonizowany z całością. Na całość zaś składał się nie tylko zarysowany obraz wnętrza, składało się ponadto coś nieuchwytnego, promieniującego z uśmiechniętych twarzy pani Wandy i jej gospodyni — Helenki, zmuszające do mówienia tu cichszym nieco niż gdzie indziej głosem, do posiadania oczyszczonych butów i ubrania, czysto umytych rąk. Helenka zdawała się wyczuwać te potrzeby i dyskretnie ułatwiała nam wszystko. Przez długie miesiące Florian jadał u pani Wandy obiady. Skromne okupacyjne obiady w oprawie wytwornej porcelany i czystego obrusu kończył jedyny przejaw „luksusu" — czarna kawa, wyraźny wskaźnik, że ktoś z bliskich znajduje się za granicą i przesyła paczki. Rzeczywiście, za granicą przebywał już od lat %yn pani Wandy, naukowiec — fizyk, pracujący na jednej z holenderskich wyższych uczelni. Jego fotografia wraz z fotografią jego żony i córki — Sylwii, wnuczki pani Wandy, zdobiła jej biureczko i świadczyła, że ta, zda się, w 100 procentach oddana sprawie osoba ma swoje prywatne tęsknoty. Tęsknoty nie zostały zaspokojone nigdy i do ostatnich godzin swego życia miała pani Wanda przed oczyma tylko fotografię swoich bliskich. Ostatnio coraz częściej iwięcej patrzyła na te fotografie, lecz wówczas, w okupacyjne dni, mało pozostawało czasu na sprawy prywatne. Od wczesnej młodości dawała chlubne świadectwo pokoleniu Polaków, które z mroków tamtej, trójzaborczej niewoli, poprzez czyn“(12)