„4 — Ballada miłosna
ładną dziewczyną, miała piękny głos i jej twarz oraz młoda sylwetka promieniowały zdrowiem i pogodą, bez względu na otoczenie, w jakim się znalazła. Była dziecinnie, nieposkromienie towarzyska, zawsze gotowa wyskoczyć z łóżka i ubrać się, choćby o trzeciej rano, jeśli ktoś do niej zatelefonował, wyciągając ją na „jeden kieliszek", jak to często robił Jack. Jesienią, kiedy dostała się na płatną praktykę do domu towarowego, spotykali się coraz rzadziej, aż wreszcie przez dłuższy czas nie widywali się wcale. Jack żył wtedy z dziewczyną, którą poznał na jakimś przyjęciu, i w tym czasie nigdy nawet nie pomyślał, co dzieje się z Joan.
Dziewczyna Jacka miała przyjaciół w Pensylwanii i od wczesnej wiosny aż do jesieni, w drugim roku pobytu w Nowym Jorku, jeździł tam z nią prawie na każdą sobotę i niedzielę. To wszystko — wspólne mieszkanie w Village, nielegalny związek i wyjazdy w piątek wieczorem koleją na wieś — odpowiadało jego wyobrażeniu o życiu w Nowym Jorku i czuł się bezgranicznie szczęśliwy. Wracał kiedyś do Nowego Jorku w niedzielę wieczór razem ze swoją dziewczyną. Jechali jednym z tych pociągów, które suną wolno przez New Jersey, zwożąc z powrotem do miasta setki ludzi o rozpalonych twarzach i z zesztywniałymi mięśniami, niby ofiary jakiegoś wielkiego, morderczego pikniku. Jack i jego dziewczyna byli, podobnie jak reszta pasażerów, obładowani kwiatami i warzywami. Kiedy pociąg zatrzymał się na Dworcu Pensylwańskim, ruszyli zatłoczonym peronem w kierunku ruchomych schodów. Mijając duże, jasno oświetlone okna wagonu restauracyjnego, Jack obejrzał się i zobaczył Joan. Widział ją pierwszy raz od Dnia Dziękczynienia czy świąt Bożego Narodzenia, nie mógł sobie dokładnie przypomnieć.“(11)