„— Oni zgłaszają się w terminie — zaśmiałem się. — Co ich obchodzi, że my mieliśmy
spóźniony start, bo walczyliśmy za ojczyznę w największej wojnie wszystkich czasów
Obuchowski poruszył się niespokojnie; wiedzieliśmy wszyscy, że czas wojny spędził na wsi jako pomocnik organisty, a na widok Niemców czy partyzantów zbiegał zawsze do kościelnych lochów. Wiadomość tę wykopał na miejscu i rozpowszechnił jeden z jego zaciętych wrogów.
— Ja nie mam nic przeciwko młodym — szepnął konfidencjonalnie. — Ale ten Radniewski jest bezczelny... Co za chucpa! Jak go raz przepuścimy, wszystkich nas stąd wygryzie! Wspomni pan moje słowa!
O ten niepokój mi chodziło. Nacisnąłem dzwonek. W drzwiach pojawiła się zgrabna figurka Bożeny. Szybko objęła swoje funkcje. Uśmiechnąłem się do niej po ojcowsku.
— Niech pani poprosi inżyniera Radniewskiego.
Bożena rzuciła mi zamglone spojrzenie i znikła. Obuchowski układał swoje oblicze po ataku złości; teraz kombinował, jak by tu zatrzeć głupi wyskok.
— Wie pan, dyrektorze, ja nie myślę, żeby w ogóle! Stworzyliśmy przecież razem warunki dla awansu młodych zgodnie z zaleceniami naczalstwa... Sam pan przyzna, że ten Radniewski...
— Lepiej awansować przeciętniaków, którzy nam nie mogą zagrozić, co — uśmiechnąłem się z okrucieństwem. — Ale gdy tylko pojawia się młodzieniec nieprzeciętnie zdolny...“(10)