„— Nieszczęsny! Chciałbyś, abym zadawał kłam memu własnemu sumieniu!
— Nasz dobry Pan Bóg wybaczyłby ojczulkowi, gdy chodzi o zrobienie dobrego uczynku...
— Nigdy! Przenigdy!
— A zresztą, któż to może wiedzieć Może egzaminujący nie będą dla mnie bardziej surowi, niż byli ubiegłego roku dla mego mlecznego brata, Sebastiana Gilberta, co to się ubiegał o stypendium Paryża Ten ci dopiero robił byki gramatyczne, a przecież miał dopiero trzynaście lat, a ja już mam siedemnaście...
— Cóż to za nonsens! — zawołał proboszcz, schodząc na dół pozostałymi schodkami i ukazując się z kolei na dziedzińcu z dyscypliną w ręce, wówczas gdy Pitou uważał raczej za rozsądniejsze trzymać się w pewnej odległości od swego nauczyciela.
—Nonsens! — powtórzył proboszcz rozkładając ręca i z oburzeniem spoglądając na swego ucznia. — Oto nagroda za moje lekcje dialektyki! Ośle jeden! To ty tak pamiętasz niezłomne prawo, które głosi Nott minora, loqui maiora uolens! Ależ to właśnie dlatego, że Gilbert był młodszy od siebie, miało się więcej pobłażliwości dla czternastoletniego chłopca, aniżeli dla takiego osiemnastoletniego bęcwała jak ty!
— Tak, ale jeszcze i dlatego, że ón jest synem pana Honoriusza Gilberta, któremu sama posiadłość w Pisseleux przynosi osiemnaście tysięcy franków dochodu — odrzekł żałośnie niefortunny zwolennik logicznego rozumowania.“(3)