„— Nie. pieniędzy mam dosyć. Po dziadku.
— Dlaczego nie pojechałaś zatem do Hagi lub Amsterdamu Tam z pewnością spotkałabyś interesujących mężczyzn.
— One nie chciały się zgodzić.
— Żadna z twoich sióstr nie jest zamężna
—Nie, kochanie, wszystkie jesteśmy pannami. Szarpnął nim ból. Po raz pierwszy w życiu kobieta
nazwała go „kochaniem. Wiedział, jak strasznie jest kochać i nie być kochanym, ale nie mial pojęcia, jak wielką słodyczą przepaja miłość dobrej kobiety, kochającej całym sercem. Uważał miłość Margot za osobliwo zrządzenie losu, w którym on sam nie bierze udziału. To proste słowo jednak, wypowiedziane przez nią tak spokojnie i czule, odmieniło go. Przyciągnął Margot ku sobie i przygarnął drżącą kobietę w mocnym uścisku.
— Vinccncie. Vincencie — rzekła cicho — tak cię kocham. «
—Jak dziwnie brzmią twoje słowa.
— Cieszę się niemal, że przez te wszystkie lata nie znalazłam miłości. Ty jesteś wart tego, aby na ciebie czekać, jedyny i ukochany. Nigdy, w najśmielszych snach, nie wyobrażałam sobie, że można czuć dla kogoś to, co ja dla ciebie czuję.
—Kocham cię także, Margot. Wyśliznęła się lekko z jego ramion.
— Nie masz potrzeby mówić mi tego, Vincencie. Może nadejdzie dzień, w którym mnie trochę polubisz. Ale jedyną rzeczą, o którą teraz cię proszę, Jest, abyś mi pozwolił siebie kochać.“(2)